تحقیق شیوة دف نوازی
طبقه بندی سازها :
به طور کلی سازهای موجود در دنیای امروز به سه دستهی اصلی تقسیم می شوند.
الف – سازهای زهی :
در این نوع از انواع سازها تولید صوت ، توسط سیم یازه صورت میگیرد .
مهمترین نهاد در ارکسترهای قدیم، و اصلی ترین هسته در ارکسترهای امروزی را «
سازهای زهی » تشکیل میدهند.
این دسته ، خود به چند دستهی کوچکتر تقسیم می گردد:
1- دستهای که سیم به واسطه زخمه زدن، به وسیلة انگشت یا مضراب تولید
صوت می کند، مانند تار ، سه تار ، رباب، ماندلین ، بربط ، چنگ و ... که به
طور کلی این دسته را در سازهای زهی به نام «سازهای زهی زخمهای »
میشناسند.
2- دستهای که صوت به وسیله کشیدن آرشه بر سیم حاصل می شود . مانند :
کمانچه ،قیچک ، ویولون و ... که نام اختصاصی این دسته « سازهای زهی
آرشهای » می باشد
3- دستهای که با کوبیدن وسیلهی چکش مانند برروی سیم ، صوتی حاصل میشود مانند : سنتور ، سه تار، تار، «سازهای زهی کوبشی ».
4- دستهای که کوبیدن چکش روی سیم به وسیلهی نیروی مکانیکی انجام می
گردد، مانند : پیانو، هارمونیکای شستی دار و « سازهای زهی شستی دار»
ب- سازهای بادی:
آن دسته از سازهائیکه صدا در آن ها به وسیلهی دمیدن هوا و فوت کردن،
ایجاد میشود ، به نام «سازهای بادی » مشهور هستند این دسته نیز به
نوبهی خود به چند شعبهی کوچکتر تقسیم میشود:
1- «سازهای بادی چوبی » که از چوب «آبنوس » یا نی و خیزران ساخته شده اند . مانند : نی، سرنا ، فلوت ، هوبوا، باسون و...
2- دستهای از سازها که ازجنس مس ، برنج یا حتی نقرهساخته شده اند
مانند: انواع شیپور ،ترومپت ، ترومبون ، ساکسیفون ، کر و ... «سازهای
بادی برنجی »
3- دستهای مانند پیانو دارای شستی هستند و حصول صوت یا دمش هوا ، به
وسیلهی نیروی مکانیکی یا الکتریکی صورت می گیرد . این سازها دارای لوله
های متعدد، کوتاه و بلند هستند ودر نتیجهی دمیدن هوا در این لوله ها یا
زبانه ها صداهای گوناگون و مختلف ایجاد می گردد. مانند : ارگ ، آکوردئون ،
سازدهنی ، نی انبان و ...« سازهای شستی دار بادی »
ج- سازهای ضربی
به این دسته «سازهای کوبهای» و « آلات ایقاعی » نیز می گویند . و
همچنانکه از نامش برداشت می شود سازهایی هستند که به صوت از طرق مختلف وارد
آوردن ضربه ، چه به وسیله دست به طور مستقیم ( مانند دف و تنبک ) و چه
به وسیلهی آلتی دیگر (مانند دهل و نقاره )حاصل می آید.
تقسیم بندی این دسته از سازها به شرح زیر است :
1- دستهای که برروی آنها پوست کشیده شده و با دست یا چوب بر آن ها می کوبند . مانند : دف ، دایره ، نقاره ،تیمپانی [1] و ...
2- دستهای که بر هر دو سطح بالایی و پایینی پوست کشیده و خود ساز به
صورت استوانهای ساخته شده است و با دست یا چوب و به یک یا هر دو طرف سطوح
ساز کوبند . مانند: طبل بزرگ، طبل کوچک ، دهل و ...
3- دستهای که ساز در اصل ، از دو تکه چوب یا فلز ساخته شده و هر دو به هم کوبیده می شوند مانند: سنج، قاشقک ، بشقاب و ...
4- دستهای که به وسیله کوبیدن چکش برروی تیغه های فلزی ، زنگوله و
غیره، اصواتی مخصوص و زنگوار حاصل می گردد. مانند : ناقوس لوله ای .
[1] Timpani یک کلمه ایتالیایی است و در فرانسه به آن Tanbale
(تنبال )می گویند. سازی است کوبهای متشکل از یک کاسه بزرگ که روی
دهانهی آن پوست کشیدهاند . از این سازها معمولاً د رارکسترهای بزرگ
استفاده می شود . صدای تیمپانی در دینامیک «P» گرفته و پوک است . به تدریک که دینامیک قوی تر می شود ، صدای ساز رفته رفته مشخص تر می شود ، تا زمانی که «F» برسد . این ساز با چوب طبل های چوبی ، خشک تر و سخت تر صدا می دهد .
...
تقسیم بندی سازهای ضربهای و کوبهای از نظر ملیت :
در اینجا مناسب دیدیم که سازهای ضربهای و کوبهای دنیا را ، از نظر ملیت در دو دستهی جدید، تحت عناوین ذیل مشخص کنیم :
الف – سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت غیر ایرانی
در این دسته می توان به این سازها اشاره کرد :
1- طبلا 2- تیمپانی 3- کنگا 4- تمپو 5- تری آنگل 6- گانگ ( تام تام )7- بانگو
8- سیمبال ( سنج ) 9- مری دنگام 10- خول (دهولک ) 11- جاز 12- طبل بزرگ
13- طبل کوچک 14- مثلث 15- دایره زنگی (تمبورین)16 – قاشقک
17- گزیلوفون(زیلوفون)18- ناقوس(بلز)19- سایدارم20- هلاله
به دلیل این که توضیح راجع به سازها را ؛ برای هنرجویان عزیز چندان ضروری ندانستیم از شرح و توضیح آن ها صرف نظر می کنیم .
ب- سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت ایرانی :
از این گروه سازها می توان به :
1- دف 13- تمبوک 25- جلجل
2- تنبک 14- کسر 26-جام
3-گورگه 15-پیپه 27-طبلغازی
4- تبوره 16-بشقابک 28- طبلک
5- خم 17-شندف 29-طبلآویز
6- دایره 18-جرس 30- دمن
7- دایره زنگی 19-درای 31-تیمبک
8- نقاره 20- زنگ 32- کومه
9- آینه پیل 21-دهل 33- مندل
10- کوس 22- چغانه 34- سنکه
11- دمام 23-تبیره 35-تاس
12- غوغا 24- دبدبه
بین نظرات و فرضهای گوناگونی که در بارهی مبدأ پیدایش آلات موسیقی در
جهان ، پذیرفته شده است این عقیده بیش از همه مورد تأکید و تأیید است که
قدیمی ترین و اساسی ترین نمونه آلات موسیقی ، سازهای ضربهای هستند .
شاخص ترین مورد کاربرد این سازها ، در طول تاریخ آن است که خواص وزنی یک
آهنگ را ( که میتواند به عنوان اساس
تحقیق شیوة دف نوازی
طبقه بندی سازها :
به طور کلی سازهای موجود در دنیای امروز به سه دستهی اصلی تقسیم می شوند.
الف – سازهای زهی :
در این نوع از انواع سازها تولید صوت ، توسط سیم یازه صورت میگیرد .
مهمترین نهاد در ارکسترهای قدیم، و اصلی ترین هسته در ارکسترهای امروزی را «
سازهای زهی » تشکیل میدهند.
این دسته ، خود به چند دستهی کوچکتر تقسیم می گردد:
تحقیق شیوة دف نوازی
طبقه بندی سازها :
به طور کلی سازهای موجود در دنیای امروز به سه دستهی اصلی تقسیم می شوند.
الف – سازهای زهی :
در این نوع از انواع سازها تولید صوت ، توسط سیم یازه صورت میگیرد .
مهمترین نهاد در ارکسترهای قدیم، و اصلی ترین هسته در ارکسترهای امروزی را
« سازهای زهی » تشکیل میدهند.
این دسته ، خود به چند دستهی کوچکتر تقسیم می گردد:
1- دستهای که سیم به واسطه زخمه زدن، به وسیلة انگشت یا مضراب تولید
صوت می کند، مانند تار ، سه تار ، رباب، ماندلین ، بربط ، چنگ و ... که
به طور کلی این دسته را در سازهای زهی به نام «سازهای زهی زخمهای »
میشناسند.
2- دستهای که صوت به وسیله کشیدن آرشه بر سیم حاصل می شود . مانند :
کمانچه ،قیچک ، ویولون و ... که نام اختصاصی این دسته « سازهای زهی
آرشهای » می باشد
3- دستهای که با کوبیدن وسیلهی چکش مانند برروی سیم ، صوتی حاصل میشود مانند : سنتور ، سه تار، تار، «سازهای زهی کوبشی ».
4- دستهای که کوبیدن چکش روی سیم به وسیلهی نیروی مکانیکی انجام می
گردد، مانند : پیانو، هارمونیکای شستی دار و « سازهای زهی شستی دار»
ب- سازهای بادی:
آن دسته از سازهائیکه صدا در آن ها به وسیلهی دمیدن هوا و فوت کردن،
ایجاد میشود ، به نام «سازهای بادی » مشهور هستند این دسته نیز به
نوبهی خود به چند شعبهی کوچکتر تقسیم میشود:
1- «سازهای بادی چوبی » که از چوب «آبنوس » یا نی و خیزران ساخته شده اند . مانند : نی، سرنا ، فلوت ، هوبوا، باسون و...
2- دستهای از سازها که ازجنس مس ، برنج یا حتی نقرهساخته شده اند
مانند: انواع شیپور ،ترومپت ، ترومبون ، ساکسیفون ، کر و ... «سازهای
بادی برنجی »
3- دستهای مانند پیانو دارای شستی هستند و حصول صوت یا دمش هوا ، به
وسیلهی نیروی مکانیکی یا الکتریکی صورت می گیرد . این سازها دارای لوله
های متعدد، کوتاه و بلند هستند ودر نتیجهی دمیدن هوا در این لوله ها
یا زبانه ها صداهای گوناگون و مختلف ایجاد می گردد. مانند : ارگ ،
آکوردئون ، سازدهنی ، نی انبان و ...« سازهای شستی دار بادی »
ج- سازهای ضربی
به این دسته «سازهای کوبهای» و « آلات ایقاعی » نیز می گویند . و
همچنانکه از نامش برداشت می شود سازهایی هستند که به صوت از طرق مختلف وارد
آوردن ضربه ، چه به وسیله دست به طور مستقیم ( مانند دف و تنبک ) و چه
به وسیلهی آلتی دیگر (مانند دهل و نقاره )حاصل می آید.
تقسیم بندی این دسته از سازها به شرح زیر است :
1- دستهای که برروی آنها پوست کشیده شده و با دست یا چوب بر آن ها می کوبند . مانند : دف ، دایره ، نقاره ،تیمپانی [1] و ...
2- دستهای که بر هر دو سطح بالایی و پایینی پوست کشیده و خود ساز به
صورت استوانهای ساخته شده است و با دست یا چوب و به یک یا هر دو طرف
سطوح ساز کوبند . مانند: طبل بزرگ، طبل کوچک ، دهل و ...
3- دستهای که ساز در اصل ، از دو تکه چوب یا فلز ساخته شده و هر دو به هم کوبیده می شوند مانند: سنج، قاشقک ، بشقاب و ...
4- دستهای که به وسیله کوبیدن چکش برروی تیغه های فلزی ، زنگوله و
غیره، اصواتی مخصوص و زنگوار حاصل می گردد. مانند : ناقوس لوله ای .
[1] Timpani یک کلمه ایتالیایی است و در فرانسه به آن Tanbale
(تنبال )می گویند. سازی است کوبهای متشکل از یک کاسه بزرگ که روی
دهانهی آن پوست کشیدهاند . از این سازها معمولاً د رارکسترهای بزرگ
استفاده می شود . صدای تیمپانی در دینامیک «P» گرفته و پوک است . به تدریک که دینامیک قوی تر می شود ، صدای ساز رفته رفته مشخص تر می شود ، تا زمانی که «F» برسد . این ساز با چوب طبل های چوبی ، خشک تر و سخت تر صدا می دهد .
...
تقسیم بندی سازهای ضربهای و کوبهای از نظر ملیت :
در اینجا مناسب دیدیم که سازهای ضربهای و کوبهای دنیا را ، از نظر ملیت در دو دستهی جدید، تحت عناوین ذیل مشخص کنیم :
الف – سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت غیر ایرانی
در این دسته می توان به این سازها اشاره کرد :
1- طبلا 2- تیمپانی 3- کنگا 4- تمپو 5- تری آنگل 6- گانگ ( تام تام )7- بانگو
8- سیمبال ( سنج ) 9- مری دنگام 10- خول (دهولک ) 11- جاز 12- طبل بزرگ
13- طبل کوچک 14- مثلث 15- دایره زنگی (تمبورین)16 – قاشقک
17- گزیلوفون(زیلوفون)18- ناقوس(بلز)19- سایدارم20- هلاله
به دلیل این که توضیح راجع به سازها را ؛ برای هنرجویان عزیز چندان ضروری ندانستیم از شرح و توضیح آن ها صرف نظر می کنیم .
ب- سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت ایرانی :
از این گروه سازها می توان به :
1- دف 13- تمبوک 25- جلجل
2- تنبک 14- کسر 26-جام
3-گورگه 15-پیپه 27-طبلغازی
4- تبوره 16-بشقابک 28- طبلک
5- خم 17-شندف 29-طبلآویز
6- دایره 18-جرس 30- دمن
7- دایره زنگی 19-درای 31-تیمبک
8- نقاره 20- زنگ 32- کومه
9- آینه پیل 21-دهل 33- مندل
10- کوس 22- چغانه 34- سنکه
11- دمام 23-تبیره 35-تاس
12- غوغا 24- دبدبه
بین نظرات و فرضهای گوناگونی که در بارهی مبدأ پیدایش آلات موسیقی در
جهان ، پذیرفته شده است این عقیده بیش از همه مورد تأکید و تأیید است که
قدیمی ترین و اساسی ترین نمونه آلات موسیقی ، سازهای ضربهای هستند .
شاخص ترین مورد کاربرد این سازها ، در طول تاریخ آن است که خواص وزنی یک
آهنگ را ( که میتواند به عنوان اساسی ترین اصل آن در نظر آید )، طرح
ریزی و ترسیم می کند. ذکر این نکته ضروری می نماید که به هر صورت سازهای
ضربهای، برای تمام فرهنگها ، چه بدوی و چه متمدن یک ساز اولیه و بومی
است و در واقع هیچ جامعهی انسانی وجود ندارد که یکی دو نمونهی ساز
ضربی در آن شناخته و معرفی نشده باشد [1].
[1] - به
عنوان نمونه در میان قبایل ابتدایی ساکن آفریقا ، استرالیا ، زلاند نو و
اقیانوسیه ، که هنوز هم به شیوهی عصر حجر زندگی می کنند – انواع طبل های کوچک و بزرگ دیده می شود که مردمان این قبایل سور و سوگ خود را با آنها منعکس می کنند .
1- دستهای که سیم به واسطه زخمه زدن، به وسیلة انگشت یا مضراب تولید
صوت می کند، مانند تار ، سه تار ، رباب، ماندلین ، بربط ، چنگ و ... که به
طور کلی این دسته را در سازهای زهی به نام «سازهای زهی زخمهای »
میشناسند.
2- دستهای که صوت به وسیله کشیدن آرشه بر سیم حاصل می شود . مانند :
کمانچه ،قیچک ، ویولون و ... که نام اختصاصی این دسته « سازهای زهی
آرشهای » می باشد
3- دستهای که با کوبیدن وسیلهی چکش مانند برروی سیم ، صوتی حاصل میشود مانند : سنتور ، سه تار، تار، «سازهای زهی کوبشی ».
4- دستهای که کوبیدن چکش روی سیم به وسیلهی نیروی مکانیکی انجام می
گردد، مانند : پیانو، هارمونیکای شستی دار و « سازهای زهی شستی دار»
ب- سازهای بادی:
آن دسته از سازهائیکه صدا در آن ها به وسیلهی دمیدن هوا و فوت کردن،
ایجاد میشود ، به نام «سازهای بادی » مشهور هستند این دسته نیز به
نوبهی خود به چند شعبهی کوچکتر تقسیم میشود:
1- «سازهای بادی چوبی » که از چوب «آبنوس » یا نی و خیزران ساخته شده اند . مانند : نی، سرنا ، فلوت ، هوبوا، باسون و...
2- دستهای از سازها که ازجنس مس ، برنج یا حتی نقرهساخته شده اند
مانند: انواع شیپور ،ترومپت ، ترومبون ، ساکسیفون ، کر و ... «سازهای
بادی برنجی »
3- دستهای مانند پیانو دارای شستی هستند و حصول صوت یا دمش هوا ، به
وسیلهی نیروی مکانیکی یا الکتریکی صورت می گیرد . این سازها دارای لوله
های متعدد، کوتاه و بلند هستند ودر نتیجهی دمیدن هوا در این لوله ها یا
زبانه ها صداهای گوناگون و مختلف ایجاد می گردد. مانند : ارگ ، آکوردئون ،
سازدهنی ، نی انبان و ...« سازهای شستی دار بادی »
ج- سازهای ضربی
به این دسته «سازهای کوبهای» و « آلات ایقاعی » نیز می گویند . و
همچنانکه از نامش برداشت می شود سازهایی هستند که به صوت از طرق مختلف وارد
آوردن ضربه ، چه به وسیله دست به طور مستقیم ( مانند دف و تنبک ) و چه
به وسیلهی آلتی دیگر (مانند دهل و نقاره )حاصل می آید.
تقسیم بندی این دسته از سازها به شرح زیر است :
1- دستهای که برروی آنها پوست کشیده شده و با دست یا چوب بر آن ها می کوبند . مانند : دف ، دایره ، نقاره ،تیمپانی [1] و ...
2- دستهای که بر هر دو سطح بالایی و پایینی پوست کشیده و خود ساز به
صورت استوانهای ساخته شده است و با دست یا چوب و به یک یا هر دو طرف سطوح
ساز کوبند . مانند: طبل بزرگ، طبل کوچک ، دهل و ...
3- دستهای که ساز در اصل ، از دو تکه چوب یا فلز ساخته شده و هر دو به هم کوبیده می شوند مانند: سنج، قاشقک ، بشقاب و ...
4- دستهای که به وسیله کوبیدن چکش برروی تیغه های فلزی ، زنگوله و
غیره، اصواتی مخصوص و زنگوار حاصل می گردد. مانند : ناقوس لوله ای .
[1] Timpani یک کلمه ایتالیایی است و در فرانسه به آن Tanbale
(تنبال )می گویند. سازی است کوبهای متشکل از یک کاسه بزرگ که روی
دهانهی آن پوست کشیدهاند . از این سازها معمولاً د رارکسترهای بزرگ
استفاده می شود . صدای تیمپانی در دینامیک «P» گرفته و پوک است . به تدریک که دینامیک قوی تر می شود ، صدای ساز رفته رفته مشخص تر می شود ، تا زمانی که «F» برسد . این ساز با چوب طبل های چوبی ، خشک تر و سخت تر صدا می دهد .
...
تقسیم بندی سازهای ضربهای و کوبهای از نظر ملیت :
در اینجا مناسب دیدیم که سازهای ضربهای و کوبهای دنیا را ، از نظر ملیت در دو دستهی جدید، تحت عناوین ذیل مشخص کنیم :
الف – سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت غیر ایرانی
در این دسته می توان به این سازها اشاره کرد :
1- طبلا 2- تیمپانی 3- کنگا 4- تمپو 5- تری آنگل 6- گانگ ( تام تام )7- بانگو
8- سیمبال ( سنج ) 9- مری دنگام 10- خول (دهولک ) 11- جاز 12- طبل بزرگ
13- طبل کوچک 14- مثلث 15- دایره زنگی (تمبورین)16 – قاشقک
17- گزیلوفون(زیلوفون)18- ناقوس(بلز)19- سایدارم20- هلاله
به دلیل این که توضیح راجع به سازها را ؛ برای هنرجویان عزیز چندان ضروری ندانستیم از شرح و توضیح آن ها صرف نظر می کنیم .
ب- سازهای ضربهای پوستی و کوبهای پوستی و بدون پوست با ملیت ایرانی :
از این گروه سازها می توان به :
1- دف 13- تمبوک 25- جلجل
2- تنبک 14- کسر 26-جام
3-گورگه 15-پیپه 27-طبلغازی
4- تبوره 16-بشقابک 28- طبلک
5- خم 17-شندف 29-طبلآویز
6- دایره 18-جرس 30- دمن
7- دایره زنگی 19-درای 31-تیمبک
8- نقاره 20- زنگ 32- کومه
9- آینه پیل 21-دهل 33- مندل
10- کوس 22- چغانه 34- سنکه
11- دمام 23-تبیره 35-تاس
12- غوغا 24- دبدبه
بین نظرات و فرضهای گوناگونی که در بارهی مبدأ پیدایش آلات موسیقی در
جهان ، پذیرفته شده است این عقیده بیش از همه مورد تأکید و تأیید است که
قدیمی ترین و اساسی ترین نمونه آلات موسیقی ، سازهای ضربهای هستند .
شاخص ترین مورد کاربرد این سازها ، در طول تاریخ آن است که خواص وزنی یک
آهنگ را ( که میتواند به عنوان اساسی ترین اصل آن در نظر آید )، طرح
ریزی و ترسیم می کند. ذکر این نکته ضروری می نماید که به هر صورت سازهای
ضربهای، برای تمام فرهنگها ، چه بدوی و چه متمدن یک ساز اولیه و بومی
است و در واقع هیچ جامعهی انسانی وجود ندارد که یکی دو نمونهی ساز ضربی
در آن شناخته و معرفی نشده باشد [1].
[1] - به
عنوان نمونه در میان قبایل ابتدایی ساکن آفریقا ، استرالیا ، زلاند نو و
اقیانوسیه ، که هنوز هم به شیوهی عصر حجر زندگی می کنند – انواع طبل های کوچک و بزرگ دیده می شود که مردمان این قبایل سور و سوگ خود را با آنها منعکس می کنند .
ی ترین اصل آن در نظر آید )، طرح ریزی و ترسیم می کند. ذکر این نکته
ضروری می نماید که به هر صورت سازهای ضربهای، برای تمام فرهنگها ، چه
بدوی و چه متمدن یک ساز اولیه و بومی است و در واقع هیچ جامعهی انسانی
وجود ندارد که یکی دو نمونهی ساز ضربی در آن شناخته و معرفی نشده باشد [1].
[1] - به
عنوان نمونه در میان قبایل ابتدایی ساکن آفریقا ، استرالیا ، زلاند نو و
اقیانوسیه ، که هنوز هم به شیوهی عصر حجر زندگی می کنند – انواع طبل های کوچک و بزرگ دیده می شود که مردمان این قبایل سور و سوگ خود را با آنها منعکس می کنند .